فی الکافی، عن الثمّالی، قال:

فی الکافی، عن الثمّالی، قال: … و ایاّکم و صُحبهَ العاصین و معونهَ الظالمین و مُجاورهَ الفاسقین إحذَروا فتنتَهم و تبَاعَدوا عن ساحَتهِم و اعلَمِوا أنهّ مَن خالفَ اولٍیاءَ الله و دانَ بغیردینِ الله واستبَدَّبأمرهِ دونَ أمرولیِّ الله کان فی نارتلَتهَبِ تأَکُل أبداناًقدغابتَ عنهاأرواحُهاوغَلبتَ علیها شَقوَتهُا فهم موتی لایجَدون حَرَّ الناّر.ترجمه:مبادا با گناهکاران همنشینى کنید و به ستمکاران کمک دهید و با بزهکاران نزدیک شوید، از فتنه ایشان حذر کنید و از حدود و ناحیه آنان دورى کنید، و بدانید که هر کس با دوستان خدا مخالفت کند و بجز دین خدا بدین دیگرى دیندار شود و بدستور خود جز دستور ولى خدا از روى خودسرى رفتار کند در آتش سوزانى درافتد که میخورد بدنهائى را که ارواحشان از آنها دور گشته و بدبختى بر آنها چیره شده، اینان (گرچه در دنیا بصورت زنده اند ولى) مردگانى هستند که حرارت آتش را درک نکنند و اگر (براستى) زنده بودند درد حرارت آتش را درک میکردند

شرح حدیث:لزوم مرزبندی بادشمنان...امام سجاد(ع)میفرماید:باگناهکاران همنشینی نکنید!به ستمگران کمک نکنید!بافسّاق همراهی نکنید!این دستور،درآن فضای اختناقی که درزمان امام سجادوجودداشته است، معنای خاصی می دهد.بعضی از فسّاق خدمت حضرت می آمدند، سؤال میکردند، حضرت هم جواب مسألۀ آنها را میدادند. در این تردیدی نیست. مراد این است که در آن جامعۀ اختناق، در آن فضِای فشار و محاصرۀ همه جانبۀ پیروان اهل بیت،شیعه باید راه خود را بشناسد، مرزبندیِ خودش را گم نکند، مسألۀ مرزبندی همیشه هست.در یک جامعۀ اختناقی، مرزبندی به نحوی است، در یک جامعۀ یدِ عُلیا و سلطۀ گفتمان دین مثل جامعۀ ما،مرزبندی به نحودیگری است.می خواهدبفرماید:مرزبندی رافراموش نکنید!راه راگم نکنید!اگرمرزخودتان رابامخالفانتان،بادشمنانتان نشناختید،این مرزکم رنگ شد،دو اشکال بوجود می آید: یکی اینکه آنها وارد منطقۀ شما می شوند، یعنی نفوذ. دوّم اینکه شما وارد منطقۀ آنها می شوید، یعنی انحلال.این توصیه ای است که همۀ افرادی که در عرصۀ فعالیتهای سیاسی و اجتماعی حضور دارندوفعالند،بایدتوجه داشته باشند.همه نوع فعالیت بکنید، همه نوع تلاش بکنید، همه جا سر بزنید، ولی مرزبندی را فراموش نکنید! غفلت از مرزها نکنید! مثل مرزهای جغرافیایی، در مرزهای جغرافیایی یک دیوار بتونی که نکشیدند که کسی از این طرف نتواند آن طرف برود ،از آن طرف نتواند بیاید. گاهی کسانی هم آنطرف می روند، کسانی هم از آنطرف اینجا می آیند، لکن با حساب و کتاب. اگر علائم مرزی از بین رفت، نابود شد، شما غفلتا خود را در سرزمین دشمن یا بیگانه مشاهده می کنید، حضور در آنجاً پیدا می کنید بدون این که خودتان بخواهید! یا بیگانه یا دشمن داخل سرزمین شما می شود، بدون این که اجازه گرفته باشد. مرزهای عقیدتی، مرزهای نظری، مرزهای سیاسی ،از این قبیل است. فقرۀ بعدی حدیث، اشارۀ به کسانی است که تسلطّ سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و همه جانبه بر جامعه داشتند. می فرماید: آن کسی که از فرمان امام و ولیّ خدا سر باز می زند، قبل از اینکه به آتش دوزخ گرفتار بشود، در همین جا در یک آتشی است؛ فی نارٍ تلَتهِب ،آتش دارد او را می سوزاند، لکن حس نمی کند! جسمهای بی جان را ،جسمهای بی تعقّل را، انسانهای مرُده را این آتش می سوزاند. مرُده اند، سوزندگیِ آتش را حس نمیکنند! در حالی که به ظاهر زندهاند، راه میروند. این، همان آتشی است که تجسّمش در آن نشئۀ دیگر، به آن شکلِ معروفی که قرآن کریم و روایات، ناطق هستند، درمیآید.