امام سجاد(ع)ازحداقل غفلت به خداپناه می برد،

امام سجاد(ع)ازحداقل غفلت به خداپناه می‌برد،معلوم می شودبایدازغفلت‌های دیگرهم به شدت پرهیزکرد.از آثارتخریبی غفلت غافل نباشیم،ولوغفلت‌های لحظه‌ای.طبق نص قرآن،تمام شرهادراثرغفلت به سراغ انسان می‌آید،همانطورکه همه خیرات درنتیجه بیداری و ذکرنصیب مامی‌شود.گاهی اندک غفلتی که ازآن تعبیربه سنة می شود،خسارت‌های بزرگ وغیرقابل جبران ایجادمی‌کند.غفلت‌های لحظه‌ای دردوجامی‌تواندبه انسان آسیب بزند:یکی غفلت درلحظات حساس زندگی،مانندغفلت درهیجان‌های عاطفی،غضب،شهوت وبه ویژه باسکر جوانی وشباب همراه شود،مانندرانندگی درگردنه‌هاوپیچ‌های خطرناک درارتفاعات بلندکه رانندگی دراین جاها نیازبه دقت وتوجه زیادی دارد. اگریک لحظه دچار غفلت شویم به پایین ترین نقاط دره سقوط می کنیم.توجه داشته باشیم که شیطان،شکارچی لحظات غفلت است. پیامبرص درحال سجده ومناجات این جملات رامی فرمودکه:الهی لَاتَکِلْنِی إِلَى نَفْسِی طَرْفَةَعَیْنٍ أَبَدا.طرفةعین یعنی چشم برهم زدن... خدایاحتی به اندازه یک بار پلک زدن وچشم برهم زدن هم من رابه حال خودم وانگذار.دومین جایی که غفلت‌های لحظه‌ای به انسان آسیب زیادی وارد می‌کند،وقت انجام مأموریت‌های بزرگ وخطیراست.بسیاری ازاوقات مأموریت‌های درجه دو وسه بر این غفلت‌هاپوشش می‌دهد و مأموریت اصلی مورداهمال قرارمی گیرد.وشخص درجریان انجام مأموریت اصلی و بزرگ خوددچارغفلت شده وبه جای پرداختن به واجب، مشغول مستحب می‌شود.حضرت می‌فرماید:وَلَسْتُ أَتَوَسَّلُ إِلَیْکَ بِفَضْلِ نَافِلَةٍمَعَ کَثِیرِمَاأَغْفَلْتُ مِنْ وَظَائِفِ فُرُوضِکَ؛من هرگزچنین نبوده‌ام‌ ‌که‌ ‌باانجام نافله‌ها‌به‌ ‌تو‌ متوسل شوم ‌بااینکه ‌ازوظائف واجب فراوانى غفلت ورزیده‌ام.بنابراین درحالی که واجبات رارهاکرده‌ایم،نمی‌توانیم ازطریق مستحبات به درگاه خداپناه ببریم واستمدادکنیم.این واجبات درمأموریت‌های شخصی،خانوادگی و اجتماعی وجودداردکه غفلت کوتاهی هم آسیب‌های بسیاری به همراه دارد.کافی است بدانیم دشمن بیدار است.ماسه دشمن بیدارداریم که هیچ خواب کوتاهی هم ندارندوهمزمان مشغول عملیات هستند:اولین دشمن شیطان است؛همانطورکه امام سجاد(ع)دردعای25می فرماید:لَایَغْفُلُ إِنْ غَفَلْنَا،وَلَایَنْسَى إِنْ نَسِینَا؛ اوغافل نمی‌شوداگرماغافل شویم وفراموش نمی‌کندوقتی مافراموش کنیم.چون شیطان مانندخون دررگهای ما،جاری است.دومین دشمن، نفس ماست که فرمود:اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک؛دشمن‌ترین دشمن تونفس تو است که درمیان دوپهلوی تواست.پس این نفس هم خواب ندارد.سومین دشمن دستگاه کفرونفاق ومستکبری هستندکه درمقام دشمنی شان خواب ندارد؛همانطورکه خدامی‌فرماید: وَدَّالَّذِینَ کَفَرُوالَوْتَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِکُمْ وَأَمْتِعَتِکُمْ فَیَمِیلُونَ عَلَیْکُمْ مَیْلَةًوَاحِدَةً.بنابراین کفارعلاقه‌مندندوبیدارهستندکه شماازاسلحه وامکانات و تجهیزات خودغفلت کنیدتافورابه شماحمله کنند.نکته دیگر این است که خداوند متعال بیدار است. همان طور که در آیةالکرسی اشاره شده است که: «لا تأخذه سنة و لا نوم» که اگرچه در مقام تدبیر عالم و برنامه‌ریزی است، همزمان هم حاوی دو پیام انذاری و بشارتی است. پیام انذار این است که خداوند بیدار است و بدانید که خداوند از غفلت و خواب شما غافل نیست، پیام بشارت هم این است که: «هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک/ توام چو دوستی از دشمنان ندارم باک».بایدبه خود یادآوری کنیم که ولی خدا، مظهر عین الله الناظرة بوده و همیشه بیدار است و دچار سنة، غفلت و نوم نمی‌شود. آن بشارت و انذار در این توجه هم وجود دارد. در سوره مبارکه توبه درباره چشم بیدار حجت حق هم اشاره شده است: «وقل اعملوا فسیرى الله عملکم ورسوله والمؤمنون» پس اعمال و گفتار ما در منظر حجت خدا علیه السلام است.امام باقر(ع)فرمود:ایمامؤمن حافظ على الصلوات المفروضةفصلاهالوقتهافلیس هذا من الغافلین؛هرمؤمنى محافظت برنمازش نماید،واورادروقتش به جاآورد،ازانسانهاى غافل شمرده نمى‌شود.هیچ چیزی به اندازه نمازمحافظت شده ودروقت مشخص،دربیداری عقل اثرگذارنیست.برنامه دائمی تلاوت غفلت شکن هم یکی دیگر از دستور کارهای انسان مومن است،درروایات تاکید شده مومن حداقل پنجاه آیه درشبانه روزتلاوت ‌کند.توسل به اولیای خدا به خصوص امام زمان(عج) هم باید در برنامه‌های دائمی و روزانه انسان باشد که رافع غفلت‌هاست.ذکرموت هم خیلی موثراست.یکی از اصلی‌ترین دلایل اینکه رزمنده‌های دوران جنگ تحمیلی یک شبه ره صد ساله را طی می‌کردند این بود که نسبت به سفر و رحلت ذاکر بودند.نسخه عملی، زندگی جهادی است.پیامبر(ص)فرمود:یااباذر،هُمَّ بِالْحَسَنَةِوَإِنْ لَمْ تَعْمَلْهَالِکَیْلَاتُکْتَبَ مِنَ الْغَافِلِینَ؛ای ابوذربه حسنات مشغول شووهمت کن،حتی اگربه عمل نرسد،تاازغافلین محسوب نشوی»پس مومن اهل عمل و میدان است وروحیه جهادی دارد.رخوت درعمل انسان رابه شیطان می‌سپارد.بایددراین راه سرعت داشت و از دیگران سبقت گرفت.